Mursal Rahim, 26
1996’da Afganistan’ın kuzeyindeki küçük bir şehir olan Kunduz’da, Taliban’ın Afganistan’ı ilk kez ele geçirdiği ve bugün olduğu gibi kızların eğitim görmesine izin vermediği sırada doğdum. Ancak 2001’de Taliban iktidarı kaybetti ve 5 yaşında okula birçok hayalle başladım. Çocukken bile, artık özgür olduğumu hissettim.
Okulumda sandalye, karatahta, kitap olmamasına ve savaştan harabeye dönmüş sınıfa rağmen ne kadar heyecanlı ve mutlu olduğumu hatırlıyorum. Sınıfımda 5-14 yaş arası kızlar vardı. Birlikte okuduk çünkü beş yıllık Taliban’dan sonra okula giden ilk nesil kızlar bizdik.
Bazı günler Taliban saldırdığı için derslere katılamadık. İki kez, Taliban şehri günlerce ele geçirdi. Her seferinde şehirden kaçmak için haftalarca Kabil’e gitmek zorunda kaldık. Bu hissi hala hatırlıyorum: Belki bugün okula gitmeme izin verilen son gün olacak.
Lisede, evlendiğinde 17 yaşında olan bir sınıf arkadaşım vardı. Adam onu hep döverdi. Ona bir gün avukat olacağımı ve boşanmasına yardım edeceğimi söyledim.
Hukuk fakültesine başladım. Oradayken, kocaları tarafından dövülen kadınlara yardım eden, kâr amacı gütmeyen bir kuruluşta mentorluk yaptım. Bir kadın bana kocasının kendisini defalarca dövdüğünü söyledi. Ona sordum: Neden boşanmıyorsun? Bunu yapamayacağını çünkü eğitimi ve işi olmadığı için onu terk ederse gidecek hiçbir yeri olmadığını söyledi.
Hukuk fakültesinden sonra yüksek lisans yapmayı planladım ama geçen yılın ağustos ayında Taliban yönetimi devraldığında ülkem 21 yıl geriye gitti.
Yıllarca savaş hayatımın ve çocukluğumun anlarını doldurdu. Halkım ve ben, ailemizi, dostlarımızı, evlerimizi ve vatanımızı kaybetmeyi yaşadık. Umduğumuz güzel günler bir türlü gelmedi.
Mülteci olmayı hiç hayal etmemiştim. Eğitimime devam etmek için Afganistan’dan ayrıldım. Afgan kadınlarının ne kadar güçlü olduğunu göstermek ve Amerika Birleşik Devletleri’nde sahip olduğum eğitim fırsatını kullanmak istiyorum. Ve yapacağım.
New York Times haberinden çevrildi ve haberleştirildi.