CASTRONUÑO, İspanya — İspanya’nın Castronuño köyünde, nehrin yukarısında yer alan Romanesk kilise, araziyi süsleyen diğer birçok kiliseye benziyordu: 750 yaşındaki biri için çok yıpranmış değil, ama özellikle bakımlı da değil .
Ardından Kasım ayında Belediye Başkanı Enrique Seoane, kendisini şoke eden ve İspanya’da bir skandala neden olan bir şey fark etti.
Komşularından biri tarafından çekilen bir fotoğrafta, Bay Seoane, birisinin kesinlikle antik bir kemere döktüğü çok modern bir çimento dikişini gördü. Kilisenin doğu kanadının çökmesini önlemek için bariz bir ev yapımı onarım işiydi.
Belediye başkanı yerel bir gazeteciye kısa süre sonra İspanya’ya yayılan bir hikayede, işi bilinmeyen bir “maskeli restoratör” tarafından yapıldığını söyledi.
Bu, yaşlanan bir kilisenin yardımına gizlice gelen bir süper kahramanın vizyonlarını çağrıştırsa da, İspanya’da belediye başkanının sözleri böyle oynanmadı. Bunun yerine, küçük kasabaları ve köyleri, bu tür kanunsuz onarım çabalarının geride bıraktığı göz kamaştırıcı yaralarla daha önce yaralanmış olan bir ülkede kötü anıları canlandırdılar.
Kötü giden iyilikçi figürü, İspanya’da, 80’li yaşlarında bir büyükanne olan Cecilia Giménez tarafından özetlendi ve “Ecce” adı verilen dikenlerle taçlandırılmış asırlık bir İsa freskinin başarısız restorasyonundan sonra dünya çapında manşetlere çıktı. Homo. Sonuç o kadar beceriksizdi ki, yetkililer ilk başta tablonun tahrip edildiğini düşündüler.
İspanya’nın sanat ve mimari konservatörleri, bu amatör ve istenmeyen restoratörleri durdurma sözü verdi.
Yine de Madrid’in kuzeybatısındaki Valladolid Eyaletindeki Castronuño’da, gizemli biri bu kez 1250 civarında Kudüs’teki St. John Şövalyeleri tarafından inşa edilen Santa María del Castillo Kilisesi’ne saldırmıştı.
Valladolid Eyaleti Miras Derneği sözcüsü Miguél Ángel García, diğer koruma çabalarının yanı sıra bu tür bir gülünçlüğü önlemeye çalışan küçük bir yerel sakinler konsorsiyumu, son zamanlarda soğuk bir akşamdaki hasara bakmak için gelmişti. Rüzgar, kilisenin çan kulesindeki bir leylek yuvasından estiğinde, betona hüzünle baktı.
“Ecce Homo’nun hikayesi ülkenin her yerinde kendini tekrar etmeye devam ediyor” dedi.
Castronuño sorununun İspanya’nın sorunu olduğu söylenebilir: Bu kadim topraklarda düzeltilmesi gereken çok fazla eski şey var. Fenike kaleleri, Kelt kaleleri, Mağribi minareleri, Roma surları, granit Yunan mezarları var – hepsi buraya fethederek gelen ve gelecek nesillere bir şeyler bırakmaya kararlı olan eski uygarlıkların bıraktığı.
İspanya’nın kalbinin attığı yer olan Castille’in adı bile “kaleler diyarı” gibi bir anlama geliyor, çünkü pek çoğu Hristiyan ve Müslüman hükümdarlar arasındaki 800 yıllık savaşlardan sonra inşa edildi.
Yakın zamanda Castronuño’nun hasarlı kilisesinin dışında dururken, mezranın yarı zamanlı turizm destekçisi olarak da çalışan çocuk kitabı yazarı Mar Villarroel, İspanya’nın lütfu bu kadar çok tarihe sahipse, o zaman lanetinin de bu kadar büyük olduğunu gözlemledi. ihmal nedeniyle kaybolma tehlikesiyle karşı karşıyaydı.
Köyün adını aldığı, ancak Kolomb zamanında Aragon Kralı II. Ferdinand tarafından yerle bir edilen eski kaleyi alın, dedi. Veya Castronuño’nun ilk kilisesi – bugün kullanılandan bile daha önce inşa edilmiş, ancak 1919’da yıkılmış (çatısı düştükten on yıllar sonra).
Daha yakın zamanlarda, köylüler hükümete ve yerel Roma Katolik Başpiskoposluğuna Santa María del Castillo’yu benzer bir kadere maruz kalmadan onarmaları için yalvarıyorlardı.
Ancak herhangi bir yardımın yolda olduğuna dair hiçbir işaret olmayınca, birileri meseleleri kendi ellerine almak üzere harekete geçti.
Bayan Villarroel, “Çimento bir skandal, çirkin, evet,” dedi. “Ama gerçek skandalı bilmek ister misin? Sorumluların kilisenin bu şekilde olmasına izin vermesidir. ”
Sacristan denilen bir tür kilise bekçisi olan José Antonio Conde, geçtiğimiz bir akşam anahtarı bulmaya çalışıyordu. Sadece dört kişinin kopyaları olduğunu ve en az üçünün şehir dışında gibi göründüğünü söyledi. Sonunda telefonu bir kız kardeş açtı. Onu bulmak için fırladı.
Dakikalar sonra, gıcırdayan eski kapıyı açtı. Kilise neredeyse karanlıktı ve gözler loşluğa alıştığından içerisi yavaş yavaş göründü: uzun bir nef, eski bir taş çatı ve kırmızı bir perdenin önündeki sunakta bir haç. İnşaat sırasında tepeye çekilen büyük nehir taşlarının her biri, onları kesen eski duvar ustasının işaretiyle imzalanmıştı.
Bay Conde ışık düğmesini buldu ve kilisenin geri kalanı birdenbire göründü.
Hasar daha açık olamazdı. Yıllarca dışarıdan duvarlara sızan su, uzun beyaz mineral lekeleri bırakarak mağaranın içini andırıyordu.
Sunağın arkasında duran ahşaptan yapılmış büyük raflar olan retablo profesyonelce restore edilmişti, ancak nem onları yeniden tehdit ediyordu. Bir zamanlar İsa’nın hayatından sahneler gösteren 18. yüzyıl freskleri için artık çok geçti: Sadece bir tanesi tam olarak görülebiliyordu, İsa’nın haçı taşıdığını.
Bay Conde’nin arkasından içeri giren Manolo Brita, “Biz çocukken bile onları ayırt edebiliyordunuz,” dedi.
Bay Conde, eski rozetli pencerenin yanındaki koroyu işaret ederken, artık onlarca yıl geçmiş olan çocukluktan farklı bir anıyı hatırladı. “Koronun çocuklarla dolduğunu hatırlıyorum” dedi. “Şimdi değil. ”
Ve bu yokluğun, kilisenin çöküşünün gerçek sebebi olduğunu söyledi: çünkü köyün nüfusu azalıyordu ve artık ona bakacak çok az kişi kalmıştı. Nüfus, İspanya’daki köyleri etkileyen kırsal bir uçuşun parçası olarak, gençken 1.500’den bugün 860’a düştü.
Belediye başkanının bu “maskeli restoratör” düşüşünün raporu, suçlunun bulunması için soruşturma açılması için öfkeli çağrılara yol açmış olsa da, daha sonra ortaya çıkan bilgiler hem kimin suçlarını karmaşıklaştırdı hem de bu hatalı müdahalelerin ülkeyi ne kadar süredir rahatsız ettiğini vurguladı.
Bölgedeki kiliseler hakkında eskiyen bir kitaba bakan yerel bir sakin, anketin yayınlandığı 1999 kadar erken bir tarihte, kemerin üzerinde aynı çimento dikişini gösteren bir görüntü fark etti. Suç görünüşe göre en az yirmi yıllık olduğundan, kimin yaptığını bulmak imkansız gibi görünüyordu.
Belediye başkanı Bay Seoane, ofisinde otururken, sözlerinin insanları suçlu için bir insan avı olacağını düşündürdüyse pişman olduğunu söyledi. Ancak çimentonun yıllardır orada olduğunu kimsenin fark etmemiş olması da çok şey anlatıyor, dedi.
Ve şimdi insanların iki kez daha uğraşmasına neden olan sadece yanlış kullanılan çimento onarım işi değildi. Antik taşa delinmiş gibi görünen alarm sistemini kim kurmuştu? Ya da eski pencerelerden birinden çıkan hantal elektrik borusu? Yıllardır oradaymış gibi görünüyordu, çoğunlukla fark edilmeden.
Peki rozetli pencerenin üzeri neden tel örgüyle örtülüydü ve onu oraya kim koymuştu?
Kilisede aniden fark edilen doğaçlama onarım işlerinin listesi birdenbire sonsuz görünüyordu. Ama en azından beceriksiz beton işi – ve belediye başkanının failin görünüşüyle ilgili kurgusal olsa da renkli tanımı – herkesin dikkatini yeterince çekmişti ki, Bay Seoane sonunda tamir edilmesi gereken diğer eşyaları onarmak için finansman bulabileceğini düşündü.
“Bu sefer işi bitiremezsek,” dedi, “hiçbir zaman yapacağımızı sanmıyorum. ”
José Bautista, Castronuño’dan gelen haberlere katkıda bulundu.
New York Times haberinden çevrildi ve haberleştirildi.