Lin-Manuel Miranda İspanyolca Söz Yazma ve ‘Dos Oruguitas’ın Kalp Kırıklığı Üzerine

Lin-Manuel Miranda için o Salı günlerinden sadece biriydi. “In the Heights” ve “Hamilton” ile tanınan besteci, söz yazarı ve oyuncu, en küçüğünü anaokuluna göndermekte sorun yaşıyordu ve büyük oğlunun okul otobüsü geç kalıyordu.

Avukat ve mühendis olan eşi Vanessa Nadal ile tam zamanında Oscar adaylarını yakalamak için oturdu. İzlemenin gerçek sevinci, “Bu yıl böyle harika işler çıkaranları tanıyacak kadar şanslı olduğum kaç arkadaşım vardı” dedi.

“West Side Story” ile en iyi yardımcı kadın oyuncu dalında aday gösterildiğinde Ariana DeBose’a mesaj attı ve aynı film için başını salladığında kostüm tasarımcısı Paul Tazewell’e vurdu. Germaine Franco, Miranda’nın şarkılarını yazdığı Disney animasyon filmi “Encanto”da en iyi orijinal müzik dalında ödül aldığında, tüm mahallenin duyması için çığlık attı.

“Encanto”, yıllar önce çatışmalardan kaçarken evinden kaçan Alma Madrigal’i takip ediyor. Üç bebek çocuğunu kurtardı ama kocası Pedro’yu kaybetti. Yıkılan Alma, yolunu aydınlatmak için kullandığı muma tutundu, bu mum büyülendi – dolayısıyla “encanto” – ve torunu Mirabel dışında tüm aile üyelerine büyülü güçler aşıladı.

Miranda ayrıca film için aday gösterildi: “Encanto”nun duygusal zirvesinde yürek parçalayan bir balad olan “Dos Oruguitas” için en iyi orijinal şarkı. Üstüne üstlük, yönetmenliğini Byron Howard ve Jared Bush’un, ortak yönetmenliğini Charise Castro Smith’in üstlendiği film, en iyi animasyon filmi dalında adaylık kazandı.

New York’un Washington Heights semtinde yaşayan Miranda, George Washington Köprüsü’nü koşarak geçti ve heyecanla geri döndü.

Müzikten payına düşeni fazlasıyla almış olmasına rağmen – Disney’in “Moana”sı için yazdığı “Ne Kadar Uzaklara Gideceğim” 2017’de en iyi orijinal şarkı adaylığını aldı – “Dos Oruguitas”, Miranda’nın baştan sona yazdığı ilk şarkı. İspanyol.

“Parayı yazmak için gerçekten rahatlık alanımdan oldukça uzaklaştım, bu yüzden tanınmasına gerçekten çok sevindim” dedi. “Sadece daha fazla zorlamak istemenizi sağlıyor: sizi korkutan şeylere yaslanın ve o şeyleri yapın. Yapmaya değer olan şey bu, çünkü sizi büyüten şey bu.”

Bunlar, konuşmadan düzenlenmiş alıntılardır.

Bu şarkıyı ne zaman yazdın? Bu süreç neye benziyordu?

Muhtemelen geçen yılın başlarında, Mart veya Nisan gibi. Ama bu fikrin Jared ve Charise ile telefonda bir beyin fırtınasında çıktığını hatırlıyorum. Bir nevi, “Bence kelebek metaforu görsel olarak zaten orada. Ya bu şarkı doğanın orijinal mucizesine giderse?” Ve sonra, iki tırtılın birbirine aşık olduğu fikrini düşündüğümde, bu bir sargıydı.

Tutabileceği o kadar çok şey var ki: hem Abuela [Alma] hem de Pedro ve ailenin çok sıkı tutarak birbirlerine yaptıkları. Her zaman var olan bir şarkı gibi hissetmek istedim. En sevdiğim folklorik şarkıların hepsinde doğa metaforları gömülüdür. Yazarken yine İspanyolca rüyalar görmeye başladım. Sanki tüm beynim, bilinçaltım bile bunu gerçekleştirmeye çalışıyordu.

Bir kere bu fikrin vardı – tırtıllar aşık – sorunsuz yazabildin mi yoksa İspanyolca yazmak biraz zaman mı aldı?

Sanırım ilk ayeti ve koroyu bir hafta gibi bir sürede yazdım. Yaratıcı ekibe gönderdi. Hepsi burnunu çekiyordu ve “Doğru yoldasın; devam et.” Standart konuşma İspanyolcamın ötesinde şiirsel bir dile ulaşmam gerekiyordu. Konuşma İspanyolcasında oldukça akıcıyım, ancak bunun yükseltilmesi gerekiyordu. Gramer’i babam tarafından çalıştırdım. Ve benim günlük kullanımımda olmayan kelimeleri aradım: crisálidas [chrysalises], desorientadas [şaşkınlık]. Kancayı çıkarmak için ne gerekiyorsa yaparsın.

Neden bu şarkının İspanyolca olması gerekiyormuş gibi geldi?

Çünkü dürüst olmak gerekirse, metaforun merkezinde yer alan tüm kelimeler İspanyolca’da teknik düzeyde daha güzeldir: oruguitas, crisálidas, mariposas [kelebekler] sadece güzel kelimelerdir. Ama aynı zamanda, bu filmde dili kullanma şeklimizde incelikli bir kuşak oyunu olduğunu düşünüyorum: Küçük kardeşlerin hepsi kendilerini oldukça çağdaş türlerde ifade ediyor: Luisa için reggaeton, Isabela için 90’ların rock en español’u [Mirabel’in kızkardeşleri]. Ve böylece ailenin reisi ve bu ailenin merkezi, temel hikayesi gibi hissettim ve bu mucize İspanyolca olmalı.

Nasıl seçtiniz Sebastián Yatra – daha genç, pop-y şarkıcısı – bu duyguyu dile getirmek için mi?

İlk başta sesin kadın mı erkek mi olduğu konusunda ileri geri gittik. Ve biz de, “Eh, eğer kadınsa, şarkıyı Abuela söylüyormuş gibi hissedecek” gibi hissettik. Pek doğru gelmiyordu. Hikayeyi çok anlatırım ama çoğu doğru şarkıyı yazmak neyin ne olduğunu bulmaktır. değil doğru şarkı. Abuela’nın Mirabel’e bir şarkı söylemesi doğru gelmedi. Demek seni erkek vokalistliğe götüren şey bu.

Bunun üzerinde birlikte çalışmaya başladığımızda – Jared, Charise, Byron ve ben – hepimiz birbirimiz için mixtapeler yaptık. Hepimiz kendi derin Kolombiya müziği dalışlarımızı yaptık ve Sebastián tüm mikslerimizde ortaya çıktı. Çok güzel bir sesi var ve film geçtiğinde Abuelo Pedro’nun yaşlarında, yani tam bir uyum sağlıyor.

Kolombiya halk müziğinin hangi belirli yönleri size ilham verdi?

Her şeyden önce, orada duyduğumuz folklorik müzik çok güzeldi – temelde üzerinde bir bahşiş olan herhangi bir şeye aşıktım. Ama sonra gerçekten düşündüğüm diğer şey, “Sonsuza kadar yaşayan Latin şarkıları nelerdir?” “Guantanamera” ve “Cielito Lindo” hakkında düşünüyordum. Bu şarkıları kimsenin yazdığını düşünmüyorum. Elbette hepsinin inanılmaz şarkı yazarları olmasına rağmen. Sadece her zaman var olduklarını hissediyorum. Bu yüzden onları ve şekillerini gerçekten dinledim. Şiiri ve korosu bu hitlere çok şey borçludur.

Yazdığım şarkılar arasında ona yakın gelen diğer tek şarkı, her zaman var olan bir bolero gibi hissetmesini istediğim “In the Heights”daki “Siempre” adlı şarkının bir parçası. Ama yine, bu tam bir şarkı değil. Bu, rekorlar kıran bir şaka için korodaki bir mısra gibi.

“Dos Oruguitas”ı duyduğumuz sahnede, Kolombiyalı romancı Gabriel García Márquez’in en sevdiği motifi çağrıştıran altın kelebekler her yerde. Kelebekleri herhangi bir şekilde metafora ilham verdi mi, yoksa tırtıl fikrini bulduğunuzda aynı hizaya mı geldi?

Kesinlikle. Şarkının kendisi kesinlikle animasyon ekibinin zaten oynamakta olduğu görsel metafordan ilham aldı. Tüm konseptiyle o sahne henüz oluşmamıştı ama kelebeğe dönüşen mumu görmüştüm. Ve bu metafora gitmek için ilham kaynağı oldu. Bu aynı zamanda bir animasyon filminde ne kadar çok işbirliğinin gerçekleştiğine dair harika bir örnek. Tiyatro için n’inci güce yazmak gibi.

“We Don’t Talk About Bruno”da Dolores için bir rap bölümü yazdığım gibi ve yazarlar bunu alıp film boyunca onun için bu havayı kullandılar ve sırayla animasyon departmanı kesinlikle bu kelebek metaforunu düşünüyor García Márquez’den ilham aldı. Ve sonra bununla bir şarkı fikri olarak koşuyorum. Birbirinizi beslerken gazla yemek pişirdiğinizi bilirsiniz.

Bu şarkı beni her seferinde ağlatıyor. Yazarken hiç ağladın mı?

Ah evet. Kendimi her zaman “Como Agua Para Chocolate” [“Like Water For Chocolate”] de Tita olarak düşünürüm: Tarifte ağlıyorum.

İlk ciddi ilişkimi ve birbirimizi çok seven iki insan olduğumuzu düşündüm ama dünya daha büyüktü ve farklı yönlere gidiyorduk. Yazarken kesinlikle kalbimde oraya gittim. Hepsini çekiyorsun. Ve ayrıca hayatınızda değişimden çok korktuğunuz anlar ve bunun olmasının bir nedeni olduğuna güvenmeniz yeterlidir. Bana göre bu, filmin kendisinde göründükleri gibi temalardan bile daha derin bir akor vuruyor.

Bu sizin ikinci Oscar adaylığınız ve kazanacak olsaydınız, 17. kişi EGOT statüsüne ulaşmak için. Nasıl hissettiriyor?

Bir düzeyde, tamamen aptalca geliyor, çünkü bu, herkesin peşinden koşması çok komik bir şey olan “30 Rock” tarafından popüler hale getirilen bir terim: Tracy Jordan’ın kovaladığı bir şeyin peşindesiniz.

Ancak başka bir düzeyde, bu konuda her zaman özel hissettiren şey, sanatçıların buna oy vermesidir. Sinemacı arkadaşlarım, şarkı yazar arkadaşlarım, müzik dalı. O insanlardan bazılarıyla tanıştım ve onlar sevdiğim müziği yapmış en inanılmaz, çılgınca zeki insanlar gibiler.