Ekonomik Çöküşle Karşı Karşıya Olan Afganistan, Açlığın pençesinde

SHAH WALI KOT, Afganistan — Kadınlar birer birer kerpiç kliniğine döküldüler, aç çocukların çerçeveleri uçuk gri, mavi ve pembe burkalarının kıvrımlarının altından dışarı baktı.

Pek çoğu, kavrulmuş toprağın solmuş bir gökyüzüyle buluştuğu güney Afganistan’ın bu sıkıcı bölgesinde bir saatten fazla yürümüştü, ilaç için çaresizce çocuklarının daralmış damarlarına hayat pompalamak için can atıyordu. Aylar boyunca, hasat başarısız olduğundan, kuyular kuruduğundan ve dükkâncıların un kredisi tükendiğinden, günde bir kez verilen öğünleri daha da seyrekleşmişti.

Şimdi temiz hava soğudukça gerçekler ortaya çıkıyordu: Çocukları kışın hayatta kalamayabilirdi.

Afganistan kırsalındaki birçok kadından hoşlanan 40 yaşındaki Laltak, “Korkarım bu kış hayal edebileceğimizden daha kötü olacak” dedi.

Taliban’ın iktidarı ele geçirmesinden yaklaşık dört ay sonra Afganistan, yardım gruplarının bu kış bir milyon çocuğu öldürmekle tehdit ettiğini söylediği kitlesel bir açlığın eşiğinde. son 20 yıldaki savaşın doğrudan bir sonucu olarak.

Afganistan onlarca yıldır yetersiz beslenmeden muzdarip olsa da, ülkenin açlık krizi son aylarda büyük ölçüde kötüleşti. Birleşmiş Milletler Dünya Gıda Programı ve Gıda ve Tarım Örgütü tarafından yapılan bir analize göre, bu kış tahminen 22,8 milyon insanın -nüfusun yarısından fazlasının- potansiyel olarak yaşamı tehdit edici düzeyde gıda güvensizliği ile karşı karşıya kalması bekleniyor. Bunlardan 8,7 milyon insan kıtlığın eşiğinde – gıda krizinin en kötü aşaması.

Bu tür yaygın açlık, Taliban’ın iktidarı ele geçirmesinden bu yana Afganistan’ı felce uğratan ekonomik çöküşün en yıkıcı işaretidir. Neredeyse bir gecede, önceki Batı destekli hükümeti destekleyen milyarlarca dolarlık dış yardım ortadan kayboldu ve ABD’nin Taliban’a uyguladığı yaptırımlar ülkeyi küresel finans sisteminden izole ederek Afgan bankalarını felç etti ve insani yardım kuruluşlarının yardım çalışmalarını engelledi.

Ülke genelinde, günlük işçilerden doktorlara ve öğretmenlere kadar milyonlarca Afgan, aylarca sabit veya herhangi bir geliri olmadan yaşadı. Gıda ve diğer temel malların fiyatları birçok ailenin ulaşamayacağı kadar yükseldi. Bir deri bir kemik kalmış çocuklar ve anemik anneler hastanelerin yetersiz beslenme koğuşlarına akın etti, bu tesislerin birçoğu bir zamanlar bağışçı yardımının sağladığı tıbbi malzemelerden yoksun kaldı.

Ekonomik sıkıntılarını bir araya getiren ülke, tarlaları solduran, çiftlik hayvanlarını aç bırakan ve kurumuş sulama kanallarına neden olan on yılların en kötü kuraklıklarından biriyle karşı karşıya. Birleşmiş Milletler’e göre, Afganistan’ın buğday hasadının bu yıl ortalamanın yüzde 25 altında olması bekleniyor. Nüfusun kabaca yüzde 70’inin yaşadığı kırsal alanlarda birçok çiftçi topraklarını işlemekten vazgeçti.

Şimdi, donan kış havası yaklaşırken, insani yardım kuruluşlarının bir milyon çocuğun ölebileceği uyarısında bulunurken, kriz hem yeni Taliban hükümetine hem de kötüleşen ekonomik kısıtlamaları hafifletmek için artan baskıyla karşı karşıya olan ABD’ye potansiyel olarak zarar veriyor. kriz.

Dünya Gıda Programı Afganistan ülke direktörü Mary-Ellen McGroarty, “Politikayı insani zorunluluktan ayırmamız gerekiyor” dedi. “Afganistan’daki mevcut krizde milyonlarca kadın, çocuk ve erkek, mutlak bir çaresizlik ve potansiyel olarak ölümle dolu bir kışa mahkum edilen masum insanlardır. ”

Kandahar ilinin çorak bir bölgesi olan Shah Wali Kot’ta kuraklık ve ekonomik çöküş mükemmel bir fırtınada birleşti.

Küçük çiftçiler, kışları, yaz hasadından ve pazarda soğan satışından elde ettikleri gelirden elde ettikleri depolanmış buğdayla on yıllarca yaşadılar. Ancak bu yıl, sonbahar aylarında aileleri geçindirmeye zar zor yetti. Kışı yiyecek bulamayınca, bazı insanlar iş bulma umuduyla şehirlere ya da akrabalarının yardımına sığınmak için başka ilçelere göç etti.

Afgan Kızılayı tarafından işletilen ve Uluslararası Kızılhaç ve Kızılay Dernekleri Federasyonu tarafından desteklenen kliniğin iki çamur kulübesinden birinde Laltak, bu kış bildiği zorluklara kendini hazırlarcasına torununun sıska gövdesine sarıldı. getirecekti.

Ailesinin buğdayı kalmadı, ateş yakacak odunu, yiyecek alacak parası kalmadı. Kendi ailelerini bile besleyemeyen yakın akrabalarının desteğini tükettiler.

Laltak, Ekim ayı sonunda verdiği bir röportajda, “Hiçbir şeyimiz yok,” dedi.

Kendisi ve görüşülen annelerin çoğunun köylerinde cep telefonu veya telefon hizmeti olmadığı için The Times, çocuklarının sağlığı konusunda onlarla görüşemedi.

Afganistan’da ortaya çıkan insani felaket, son yıllarda koronavirüs pandemisi, çatışma ve iklimle ilgili şokların yol açtığı açlığın dünya çapında istikrarlı bir şekilde artmasıyla ortaya çıkıyor.

Birleşmiş Milletler’e göre, geçen yılın aynı dönemine kıyasla Eylül ve Ekim aylarında yüzde otuz daha fazla Afgan kriz düzeyinde gıda kıtlığıyla karşı karşıya kaldı. Önümüzdeki aylarda krizdeki Afganların sayısının rekor seviyeye çıkması bekleniyor.

Son aylarda yetersiz beslenme vakalarının ikiye katlandığı Kandahar şehrinin eteklerindeki Shamsul Haq kliniğinin başhekimi Sifatullah Sifat, “Hiç bu kadar kötü olmamıştı” dedi. “Bağışçılar ilaç gönderiyor ama yine de yeterli değil. ”

10 a’ya kadar. m. Her sabah, yetersiz beslenme ünitesinin koridorunda iskelet çocuk kitleleri taşıyan bir anne kalabalığı.

Ekim ayında bir muayene odasında, 20 yaşındaki Zarmina, 18 aylık oğlunu kucaklarken, 3 yaşındaki kızı mavi burkasını tutarak arkasında durdu. Taliban iktidarı ele geçirdiğinden ve kocasının bir günlük işçi olarak işi kuruduğundan, ailesi çoğunlukla ekmek ve çayla hayatta kaldı – çocuklarının midelerini açlıktan kemiren yemekler.

“Yemek yemek için ağlıyorlar. Keşke onlara bir şeyler getirebilseydim ama hiçbir şeyimiz yok,” dedi altı aylık hamile ve ciddi derecede anemik olan Zarmina.

Zarmina’nın oğlu haftalarca süren ishalden sonra zayıf düşmüştü. Bir hemşire, yetersiz beslenmeyi teşhis etmek için kullanılan renk kodlu bir ölçüm bandını ray gibi ince kolunun etrafına sararken boş boş duvara baktı ve kırmızı renkte durdu: Şiddetli yetersiz beslenme.

Hemşire Zarmina’ya tedavi için hastaneye gitmesi gerektiğini söylediğinde, başka bir anne odaya daldı ve yere yığıldı ve bebek kızı için yardım istedi.

“Neredeyse bir hafta oldu, ona ilaç bulamıyorum,” diye yalvardı.

Hemşire beklemesi için yalvardı: Kızının yetersiz beslenmesi orta derecede kabul edildi.

Taliban iktidarı ele geçirdiğinden beri, ABD ve diğer Batılı bağışçılar, yaptırımları kaldırarak veya doğrudan Taliban’ın eline para koyarak yeni rejime meşruiyet vermeden Afganistan’daki insani bir felaketin nasıl önleneceğine dair hassas sorularla boğuşuyorlar.

“Taliban’a karşı yaptırımlarımızı sürdürmenin ama aynı zamanda Afgan halkına meşru insani yardımın ulaşmasının yollarını bulmanın önemli olduğuna inanıyoruz. ABD Hazine bakan yardımcısı Wally Adeyemo Ekim ayında Senato Bankacılık Komitesi’ne verdiği demeçte, yaptığımız tam olarak bu” dedi.

Ancak insani durum kötüleştikçe, yardım kuruluşları ABD’yi daha hızlı hareket etmeye çağırdı.

Amerikalı yetkililer, geçen hafta, Amerika Birleşik Devletleri’ni de içeren Dünya Bankası yönetim kurulu, Dünya Gıda Programı ve UNICEF için 280 milyon dolarlık donmuş bağış fonunu serbest bırakmak için harekete geçtiğinde, Afganistan’daki ekonomik tıkanıklığı gevşetme konusunda biraz esneklik gösterdi. Yine de, toplam 1 doların sadece bir kısmı. Taliban’ın kontrolü ele geçirmesinin ardından ABD Hazinesi’nin baskısı nedeniyle Dünya Bankası tarafından 5 milyar dolar donduruldu.

Serbest bırakılan fonların Afganistan’a nasıl aktarılacağı belirsizliğini koruyor. ABD Hazine Bakanlığı’nın yakın zamanda yabancı bankalara Afganistan’a insani yardım işlemlerini gerçekleştirebileceklerini temin eden mektuplara rağmen, birçok finans kurumu ABD yaptırımlarına maruz kalmaktan korkmaya devam ediyor.

Taliban hükümeti, defalarca Biden yönetimine ekonomik kısıtlamaları hafifletmesi çağrısında bulundu ve bir miktar yardım sağlamak için uluslararası kuruluşlarla birlikte çalıştı. Ama şimdiden, milyonlarca Afgan sınırın dışına itildi.

Bu sonbaharda Kandahar’daki Mirwais Bölge Hastanesinde, yetersiz beslenme ve hastalıktan mustarip çocuklar, çocuk koğuşunun yıpranmış metal yataklarına akın etti. Yoğun bakım ünitesinde, ağlamak için çok zayıf çocuklar gözle görülür bir şekilde tükenirken, nefesleri tükenirken ve derileri çıkıntılı kemiklerden sarkarken büyük odayı ürkütücü bir sessizlik doldurdu.

40 yaşındaki Rooqia, bir buçuk yaşındaki kızı Amina’ya bakarak “Onu daha önce hastaneye götürmek istedim” dedi. “Ama param yoktu, gelemedim. ”

Koğuştaki diğer birçok anne ve büyükanne gibi, onlar da son iki yılda sulama kanallarının kuruduğu ve daha yakın zamanda kilerlerin boşaldığı batı Kandahar’dan gelmişlerdi. Amina büzülmeye başladı – cildi o kadar kurudu ki yaşamı sürdüren vitaminler soyuldu.

Yakınlardaki bir yatakta, 2 yaşındaki Medine, 50 yaşındaki büyükannesi Harzato süveterini yeniden ayarlarken yumuşak bir inilti çıkardı. Harzato, kızı yerel eczacıya üç kez ilaç dilenerek götürmüştü, ta ki ona yapabileceği başka bir şey olmadığını söyleyene kadar: Çocuğu ancak bir doktor kurtarabilirdi.

Harzato, “Hastaneden çok uzaktaydık, endişelendim ve moralim bozuldu” dedi. “Bunu başaramayacağını düşündüm. ”

Yaqoob Akbary, Kandahar’dan, İstanbul’dan Wali Arian ve Kabil’den Safiullah Padshah’dan haberlere katkıda bulundu.