Mariachis Kalp Ağrısı ve Umut Şarkılarıyla Uvalde’ye Gidiyor

Trompet, yaylı çalgılar ve serenatlarla müzikleri hayatın akışını izler. Genellikle sevinç anlarına eşlik eder, ancak aynı zamanda bir topluluğun derin üzüntüsüne de hitap edebilir.

4 Haziran 2022

UVALDE, Teksas – Bir otobüs tozlu otoyoldan yuvarlandı ve kedere batmış bir kasabanın kalbine girdi.

Yabancılar son zamanlarda Uvalde’ye o kadar çok şey göndermişti ki: yiyecek, çiçekler, milyonlarca dolarlık bağışlar, dualar – büyük ve küçük jestler, kimsenin iyileştirebileceğine inanmadığı bir kederi kabul etmek anlamına geliyordu. Diğerleri gibi, bir şeyler yapmak zorunda kalan düzinelerce mariachi müzisyeni, bir miktar rahatlık sağlayabilecekleri umuduyla San Antonio’dan seyahat etmişti.

Uvalde’nin acısının ifadesi haline gelen meydanda, bir ilkokula baskın yapan silahlı saldırganın çaldığı canları anmak için 21 haç dikildi, müzisyenler bir çeşmenin kenarına toplandı ve şarkı söylemeye başladı. saygıdeğer Meksikalı müzisyen Juan Gabriel’in acı veren sözlerinden yararlanarak çalın.

Sanatçılardan Anthony Medrano, şarkı sözleri hakkında “Seni sevmiyorlar” dedi. “Seni kestiler.”

İyileşme, ne kadar yırtıcı olursa olsun dürüstlük gerektirir, dedi. Bunun gibi bir mariachi performansının, karanlıkta başlayıp aydınlığa doğru tırmanan bir yolculuk olması gerekiyordu.

Mariachi müziği – trompetleri, yaylıları ve serenatlarıyla – genellikle şenlik ya da romantizm imgelerini, kostümlü sanatçılarının beş yıllık törenlerde, düğünlerde, yıldönümlerinde ve doğum günlerinde çaldığını çağrıştırır. Yine de, icracılar, müziğin, ıstırabın derinliklerine süzülen zafer kadar eşlik etmede usta olduğu için, hayatın yayının izini sürdüğünü söylüyorlar.

Gezinin koordinasyonuna yardımcı olan Bay Medrano, yola çıktıklarında diğer sanatçılara “Biz mariachiler olarak bir insanın hayatının her anında oradayız” dedi. “Adım adım atmaya ve aileleri rahatlatmaya ve toplumu rahatlatmaya yardımcı olmaya çağrıldık. Bugün yapacağımız şey bu.”

Performans, Facebook’ta Güney Teksas’taki mariachi topluluğu çevresinde dolaşan ve müzisyenleri Çarşamba öğleden sonra San Antonio şehir merkezinin kenarındaki bir otoparkta buluşmaya teşvik eden bir gönderiyle bir araya geldi. Orada yaklaşık üç düzine otobüse bindi. Diğerleri yolculuğu kendi başlarına yaptı. Bir grup, Uvalde’nin bir saat güneybatısında bir sınır şehri olan Eagle Pass’tan geldi.

Performansa katılma isteği güçlüydü. Keman çalan Sandra Gonzalez, kurbanlar hakkında “Çocuklarımıza benziyorlar” dedi. “Yüzler tanıdık geliyor.”

Müzisyenler trompet, kemanlar, bir saksafon, vihuelas adı verilen küçük beş telli çalgılar, çok daha büyük gitarrónes mexicanos getirdiler.

Uvalde, San Antonio’dan sadece bir saatten biraz daha uzakta olmasına rağmen, otobüsü atıştırmalıklarla da doldurdular: su, bira, jambon, peynir ve bolillo, cips ve karton kutularla dolu buz sandıkları San Antonio kurumuna ait bir zincir olan Bill Miller Bar-BQ’dan büyük plastik bardak tatlı çay içeren taşıyıcılar.

Müzisyenlerin yaşları 7 yaşındaki bir erkek çocuktan 60’lı yaşlarındakilere kadar değişiyordu. Bir ailede temsil edilen üç kuşak vardı. Müzik eğitimcileri, emlak uzmanları ve bir tıp öğrencisi vardı. Bayan Gonzalez, yeni doğmuş bir yoğun bakım ünitesinde hemşiredir. Göstericilerden biri olan Roland San Miguel, “Bu otobüse bak,” dedi. “Çeşitliliği görüyorsunuz. Oradaki benim babam.”

“Yalnız olmadıklarını gösteriyor” diye devam etti. “Uvalde yalnız değil.”

Sanatçı ya da dinleyici olarak mariachi’ye ilgi duyanlar, özellikle Güney Teksas gibi bir yerde Meksika Amerika deneyiminin genişliğini yansıtırlar. Bazıları için İspanyolca ilk dilleri ve Meksika ile bağları taze. Ancak diğerleri, Meksika’dan nesillerdir. Müzik, onları miraslarına bağlayan bir portal görevi görür.

“Bu müzikte bir gurur var – bu bizim,” dedi Bay Medrano. “Ruhsal bir yeniden şarja ihtiyaç duyduklarında, grito yapabilirler.” (Grito, mariachi müziğini noktalayan, heyecan, kalp kırıklığı veya şehvet ifade eden saf duygunun spontane bir patlaması – bir uluma veya ağlamadır.)

Bazı ailelerde gelenek bir nesilden diğerine aktarılır. . Bay San Miguel, “Ben şanslı biriyim,” dedi. “Ben bunun içine doğdum.” Aynı şey otobüste olan 20 yaşındaki oğlu Juan için de geçerliydi.

Diğerleri tesadüfen buna karışır. Teksas’taki bazı liselerde mariachi programları vardır. Yaklaşık on yıl önce, Teksas’ta eyalet çapında akademik, atletik ve sanat yarışmalarını denetleyen bir organizasyon olan Üniversiteler Arası Lig, tıpkı bando, basketbol ve münazarada olduğu gibi mariachi performansı için bir yarışma ekledi.

Başka bir sanatçı olan Mark Cantu daha gençken, evinde sadece ebeveynleri çocukların duymasını istemedikleri bir şey söylemek istediklerinde İspanyolca konuşulurdu. Yine de mariachi müziğini duyduğunda, içindeki bir şey onunla konuştu. Babası ona bir rehinciden 50 dolarlık bir keman aldı ve üniversitede Laredo’da hafta sonu konserleri oynayarak geçimini sağladı.

Bir kemancı olan Christopher Andrew Perez, tıp okuduğu Utah’tan eve dönmüştü. Facebook gönderisini gördü ve Bay San Miguel’e kendisinin de oynayıp oynayamadığını sorması için mesaj attı. 25 yaşındaki Bay Perez, “Her zaman geri dönüş yolunu buluyorum” dedi.

Müzisyenler, müziklerinin belirli bir güç içerdiğine inanırlar. En deneyimli sanatçılar bile bu hissi kelimelere dönüştürmekte zorlanıyor. Ancak mariachi, tek bir şarkıda bile bir dizi duyguyu aktarmalarına izin verir: neşe, gurur, aşk, özlem, hüzün. Buna karşılık, müzik aynı duygularla mücadele eden dinleyicilerde yankılanıyor.

Şu anda hakim olan duygular: incinme, öfke.

“Yine de yutkunmanıza ve boğulmanıza neden olabilir,” dedi Bay San Miguel. “Bir enstrümandan biraz duygu çıkarabilirsin.”

Bir devlet okulu müzik öğretmeni olan Bay Cantu, mariachi müziği icra etmeyi metod oyunculuğu ile karşılaştırdı. Müziktekine benzer yaşam deneyimlerinden (aşk, kayıp, zafer) yararlanabilmek performansı derinleştirmeye yardımcı olur. Hepimiz oyuncuyuz, dedi. “Giyiniyoruz. Bütün elbiseyi giydik. Bir cihazda oynat tuşuna basabilirsiniz, ancak deneyimi elde edemezsiniz.”

Sanatçılar yasla tanışırlar. Mariachi topluluğunun üyeleri, ölen sanatçıların ebeveynleri, eşleri ve diğer akrabaları için cenaze törenlerinde oynamak için sık sık toplanır. Ve koronavirüs pandemisi Meksika Amerikan topluluğunu parçalarken, mariachi grupları performans göstermeye çağrıldı. Bayan Gonzalez, “Çok fazla cenaze töreni düzenledik” dedi.

O ailelere sağladıkları teselliyi gördü. “Biz bu rahatlığı sağladık” dedi. Mariachis’in birkaç yıl önce babasının cenazesinde oynamasının kendisi, annesi ve kız kardeşleri için ne anlama geldiğini biliyordu.

Yine de, otobüs Castroville ve Hondo’dan geçip Uvalde’ye yaklaşırken bir endişe vardı. Bay San Miguel, “Bu bizim için bir ilk,” dedi. “Bu trajedinin büyüklüğü.”

Herhangi bir prova yapılmamıştı. Söyleyecekleri şarkıların bir listesi bile yoktu. Deneyimli bir mariachi sanatçısının, geniş bir şarkı kataloğunu anında hatırlaması beklenir. Bay San Miguel, “Muhtemelen unuttuğunuz 200 veya 300 tane vardır,” diye şaka yaptı.

Otobüs Uvalde’ye ulaştı ve kasaba meydanına girdi.

“Giderken şarkıları söyleyeceğiz,” dedi Bay Medrano, herkes tırmanmaya başlarken, “ve yaptığımızı yapın.”

Saldırının ardından meydanda bir anıt filizlendi ve büyümeye devam etti. Sıcakta solan çiçekler, doldurulmuş hayvanlar, mumlar ve Amerikan bayraklarıyla daha da yükseldi. Mesajlar afişlere ve kaldırıma tebeşirle yazılmıştı. Biri “yüksekten uçun melekler” dedi.

Mariachiler, annesini kaybetmenin acısını anlatan Juan Gabriel’in yürek burkan şarkısı “Amor Eterno”yu seslendirdi. İlk birkaç notadan birçok kişi tarafından tanınabilirdi.

Sıcaklık artmaya başladı ve ceviz ağaçları sert güneşi filtreledi. Meydan çevresinde bir kalabalık toplandı. Bazıları çim sandalyeleri ve köpeklerini getirdi. Birkaçı sessizce ağlayarak gözlerini ovuşturdu.

Ama tam da Bay Medrano’nun söz verdiği gibi, müzik toplananlara bir an için de olsa soluk aldırmış gibiydi. Bay San Miguel, bazı müzisyenleri “Amazing Grace”in enstrümantal bir yorumunda yönetti. Geçen yıl kardeşinin cenazesinde şarkı çalındığında hissettiği rahatlığı hatırladı.

Babası, Grammy Ödüllü mariachi sanatçısı Juan Ortiz, kalabalığın birçoğunun anında bildiği başka bir şarkıyı mırıldandı: “Un Dia A La Vez.” Şarkının tesellisi: Şifa burada değildi ve ne zaman geleceğini kimse bilmiyordu. Ancak Uvalde, ilerlemek için direnci toplayabilir.