Meslek Altındaki Yaşam: Çatışmanın Kalbindeki Sefalet

(mtag101702) Doğu Kudüs’teki bir tahliye, İsrail ile Hamas arasında savaşa yol açan bir çatışmanın merkezinde yer alıyor. Ancak milyonlarca Filistinli için işgalin rutin hakaretleri günlük hayatın bir parçası.

KUDÜS – Muhammed Sandouka, 15 yaşındaki ikinci oğlu doğmadan evini Tapınak Dağı’nın gölgesine inşa etti.

İsrailli yetkililer, burayı yıkmanın turistler için Eski Şehir görüşlerini iyileştireceğine karar verdikten sonra, birlikte yıktılar.

Bir tezgah montajcısı olan 42 yaşındaki Bay Sandouka, bir müfettiş karısıyla iki seçenekle karşı karşıya geldiğinde işteydi: Evi yıkın, yoksa hükümet sadece seviyelendirmekle kalmaz, aynı zamanda masrafları için Sandoukas’a 10.000 dolar fatura eder.

İsrail işgali altında yaşayan Filistinliler için hayat böyle: her zaman ön kapının çalınmasından korkarlar.

Altı Filistinli ailenin Doğu Kudüs’teki evlerinden giderek uzaklaşması, İsrail ile Gazze arasındaki son savaşı ateşleyen bir dizi protesto başlattı. Ancak Batı Şeria ve Doğu Kudüs’te yaşayan, İsrail’in 1967 savaşında yakaladığı ve onlarca yıldır başarısızlıkla sonuçlanan barış görüşmeleriyle kontrol ettiği yaklaşık üç milyon Filistinli için hikaye istisnai bir durumdu, çünkü uluslararası bir dikkat çekti.

Çoğunlukla, İsrail işgalinin korkularına ve hakaretlerine belirsiz bir şekilde katlanıyorlar.

Dünyanın dikkat etmediği sözde sessiz dönemlerde bile, hayatın her kesiminden Filistinliler rutin olarak çileden çıkaran imkansızlıklar ve küçük aşağılanmalar, ıstırap veren seçimleri zorlayan bürokratik kontroller ve askeri yönetim altındaki yaşamın kırılganlığı ve acımasızlığı, şimdi ikinci yılında rutin olarak yaşıyorlar. Yarım asır.

Bu sessizliğin altında basınç oluşur.

Doğu Kudüs’teki tahliye anlaşmazlığı bir sonuç çıkarsa, işgalin provokasyonları durmaksızın kuru çırpınmaya neden oluyor. Onlar, Hamas’a roket fırlatmak için bir bahane ya da yalnız kurt saldırganlara bıçak ya da otomobillerle öldürme olaylarına kanalize olmak için şikayetler veriyorlar. Ve çatışmalar bittiğinde provokasyonlar bitmiyor.

(mtag101706) Uçtaki Ev

Hiçbir ev sahibi, yasa uygulama memurunun ziyaretini memnuniyetle karşılamaz. Ancak Filistinlilerin inşaat ruhsatı almanın neredeyse imkansız olduğunu düşündüğü ve çoğu evin onsuz inşa edildiği Doğu Kudüs’te durum tamamen farklı: Ceza genellikle yıkımdır.

Muhammed Sandouka, Doğu Kudüs’teki evinin yıkıntıları arasında. Kredi. . . The New York Times için Dan Balilty

Bay. Sandouka, Tapınak Dağı’nı Zeytin Dağı’ndan ayıran vadide, Eski Kent’in doğu surlarının hemen aşağısında büyüdü.

19 yaşında evlendi ve babasının evindeki eski bir ek evine taşındı, ardından evi genişletmeye başladı. Yeni taş duvarlar taban alanını üçe katladı. Fayans döşedi, alçıpan astı ve rahat bir mutfak döşedi. Yaklaşık 150.000 dolar harcadı.

Çocuklar geldi, toplamda altı. Ramazan piknikçileri yeşil vadiye getirdi. Çocuklar, soğuk su veya sıcak çorba ikram ederek ev sahipliği yaptılar. Eşi, makluba (tavuk ve pilav) ve mansaf (yoğurt soslu kuzu) ziyafetleri hazırladı. Oğullarıyla birlikte İslam’ın en kutsal yerlerinden biri olan El Aksa’ya kadar yürüdü.

2016 yılında, şehir çalışanları Bay Sandouka’nın kapısının üzerine bir adres işareti koydular. Meşru hissettirdi.

Ama İsrail durmadan sağa doğru kayıyordu. Eyalet parkları otoritesi, Batı Şeria ve Doğu Kudüs üzerindeki Yahudi kontrolünü genişletmek isteyen yerleşimcilerin etkisi altına girdi. Otorite, Eski Şehir’i çevreleyen bir park için eski bir plana atıfta bulunarak, izin verilmeyen bir evi birbiri ardına temizlemeye başladı.

Şimdi sıra Bay Sandouka’daydı.

Planlar evin bir köşesinin gelecekteki bir tur otobüsü park yerine tecavüz ettiğini gösteriyordu.

Bir yetkili olan Zeev Hacohen, Bay Sandouka’nın mahallesini silmenin “İncil’in günlerindeki gibi Eski Şehir’in görüşlerini eski haline getirmek için gerekli olduğunu söyledi. “

“Kişisel hikayeler her zaman acı verir,” diye izin verdi. Ancak Filistin mahallesi, “Üçüncü Dünya’ya benziyor. ”

Bay Sandouka bir avukat tuttu ve dua etti. Ama birkaç ay önce birisi kapısını tekrar çaldığında işteydi. Bu kez karısı ona ağlayarak polis memurunun geldiğini söyledi.

Gece Baskını

Kapının çalınması her zaman sadece bir vuruş değildir.

50 yaşındaki Bedir Ebu Alia, saat 2 sularında uyandı. m. Batı Şeria’da bir sırtta bir köy olan El Muğrayyir’deki komşusunun evine giren askerlerin sesleriyle.

Kapısına vardıklarında tanıdık bir ritüel gerçekleşti: Çocukları yataktan kaldırıldı. Herkes dışarıda toplandı. Askerler kimlikleri topladılar, hiçbir şey açıklamadılar ve evi aradılar. İki saat sonra yanlarına bir genci gözü bağlı bir şekilde yanlarına aldılar.

Dört gün önce, bir İsrailli keskin nişancı, kaya atıcılar arasında dolaşan ve göz yaşartıcı gaz kapsülleri harcayan bir genci vurup öldürdüğünde bir protestoda yer almıştı.

(mtag101709) Badr Abu Alia, Batı Şeria kasabası Al Mughrayyir’deki evinin içinde. Kredi. . . New York Times için Samar Hazboun

El Muğrayyir, cuma günü protestolarını sürdüren birkaç köyden biriydi. Yerleşimcilerin bazı köylülerin tarım arazilerine erişimi kestikten sonra başladılar. Çocuğun ölümü yeni bir çığlık attı.

Ordu, daha güvenli olduğu için geceleri Filistinlilerin evlerine baskın yaptığını ve militanları kontrol altında tutmayı amaçlayan rutin baskılar sırasında silah aramak için onları aradığını söylüyor.

Ancak baskınlar aynı zamanda militanlara da ilham veriyor.

Ebu Alia, oğlunu karanlıkta dışarıda gördüğünü anlatırken köpürdü, “korkuyor, askerler yüzünden ağlıyor ve onu korumak için hiçbir şey yapamıyorum. ”

“İntikam almak, kendini savunmak istemeni sağlıyor,” diye devam etti. Ama kendimizi savunacak hiçbir şeyimiz yok. ”

Taş atmak yeterli olmalı, dedi. “Bir M-16 alıp her yerleşimciyi öldüremeyiz. Elimizdeki tek şey o taşlar. Bir mermi sizi anında öldürebilir. Küçük bir taş pek işe yaramaz. Ama en azından bir mesaj gönderiyorum. ”

Yerleşimciler de mesajlar gönderir. El Muğrayyir’in yüzlerce zeytin ağacını kestiler – hayati gelir kaynakları ve toprakla bağları – bir camiyi yaktılar, arabaları tahrip ettiler. 2019’da bir kişi, bir köylüyü sırtından ölümcül şekilde vurmakla suçlandı. Dava açık kalır.

(mtag101706)Bölünmüş Bir Aile

Majeda al-Rajaby’ye göre işgalin acısı asla geçmez. Doğrudan ailesinin içinden geçer.

45 yaşındaki iki kez boşanmış öğretmen Bayan al-Rajaby, İsrail’in Filistinlilere nereden geldiklerine bağlı olarak farklı davranış biçimleriyle beş çocuğundan ayrılıyor.

(mtag101709) Majeda al-Rajaby, Shuafat mülteci kampındaki UNRWA okulunda çocuklara ders veriyor. Kredi. . . New York Times için Samar Hazboun

El Halil’de Batı Şeria’da büyüdü. Ancak her iki eski kocası da Kudüs’te ikamet ediyordu, bu da bir İsrail vatandaşının gidebileceği her yere seyahat etmelerine izin veriyordu. Çocuklar, Kudüs sakinlerinin mavi kimliklerini de almaya hak kazandılar. Onunki Batı Şeria yeşili kaldı.

Her iki kocası da Kudüs şehri sınırları içinde, ancak İsrail’in güvenlik bariyerinin hemen dışında, kanunsuz bir gecekondu olan Şuafat mülteci kampında yaşıyordu. Batı Şerialıların orada yaşamasına izin verilmiyor, ancak kural uygulanmıyor.

Evleneceğini düşünmüştü. Bunun yerine, kocalarının “her zaman kendimi aşağılık hissettirdiğini” söyledi. “

İkinci boşanmanın ardından, beş çocuğunun tümünü mavi kimlikleriyle büyütmek için yeşil kimliğiyle tek başına kaldı. Ayrım hayati tehlike oluşturabilir.

Bir kızı yanlışlıkla ev temizlik kimyasallarını soluduğunda, Bayan al-Rajaby, onu Kudüs’teki en yakın hastaneye götürmeye çalıştı. Askerler onu içeri almayı reddettiler. Şuafat’ta bir öğretmen olarak Kudüs’e girme izni vardı, ancak yalnızca saat 19: 00’a kadar. m. Saat 8:00 idi.

Çocukları şimdi daha büyük, ancak ayrım aynı derecede keskin bir şekilde hissediliyor: Bayan al-Rajaby, çocuklarının kendisinde olmayan avantajlardan yararlanabilmeleri için neşeli anlardan ve geçiş törenlerinden dışlanmasına izin veriyor.

Jaffa veya Hayfa’ya giderken ya da Kudüs’ten El-Halil’e kestirme yollarda giderken güvenlik bariyerinin Filistin tarafında geride kalıyor, ona yasak bir yol. “West Banker”, ona hoşça kal sallayarak alay ettiler.

Bir kız şimdi 21 yaşında nişanlı ve nişanlısının annesiyle İsrail’e doğru gezmeye gidiyor. Bayan al-Rajaby, “Onlarla birlikte olmalıyım,” dedi.

Geçen yaz Bayan al-Rajaby, Batı Şeria’da, Kudüs şehir sınırlarının hemen dışında, Shuafat’tan daha güvenli bir mahalleye taşındı. Bu, İsrail birincil ikametgahlarının kendisinde olduğuna karar verirse çocuklarının mavi kimliklerini kaybedebilecekleri anlamına geliyor.

Şuafat için “Orada yaşamama izin yok” dedi, “kızlarımın da burada yaşamasına izin verilmiyor. ”

Bayan al-Rajaby, olduğu gibi kısıtlanmış, çocukları için İsrail’de dolaşma özgürlüğünden daha fazlasını istiyor.

2006 yılında 7 yaşındaki kızı Rana, bir yemek kazasında yandı. Bir İtalyan hayır kurumu Padua’daki bir hastanede tedavi için ödeme yaptı. Anne ve çocuk üç ay kaldı.

Bu deneyim Bayan al-Rajaby’nin gözlerini açtı. Yeşil parkları, güzel giysili çocukları, araba kullanan kadınları gördü.

“Özgürlüğümün anıydı” dedi. “Düşünmeye başladım:” Neden buna sahipler? Neden yapmıyoruz?”

Bugün tüm çocuklarını dünyayı görmeye çağırıyor ve göç edebileceklerini umuyor.

“Neden” diye sordu, “bir insan merhameti olmayan insanların merhameti altında yaşamaya devam eder mi?”

Meslek İçin Çalışmak

Filistinliler, İsrail ile anlaşmaya varmak için ne kadar çabalarsa çabalasınlar, genellikle kendilerini işgalin çarklarına kapılmış bulurlar.

Majed Omar, bir zamanlar İsrail’de bir inşaat işçisi olarak iyi bir hayat kazandı. Ancak 2013 yılında, küçük erkek kardeşi İsrail’in güvenlik bariyerindeki bir boşluktan geçerken görüldü. Bir asker onu bacağından vurdu.

45 yaşındaki Omar ikincil hasardı. İsrail, intikam alma konusunda fikirlerinin olması durumunda çalışma iznini iptal etti – İsrail’in söylediği bir şey çok sık oluyor.

14 ay işsiz kaldı. İsrail iznini yeniden yayınladığında, yalnızca, işçilere yarısı kadar maaş verilen, her sabah aranılan ve tüm gün silahlı muhafızlar tarafından denetlenen, hızla büyüyen Batı Şeria yerleşimlerinde çalışmasına izin verdi.

İşte bu şekilde Yahudi evlerini yeniden biçimlendiren ve Filistinlilerin uzun zamandır umut ettikleri devletin bir parçası olarak talep ettikleri arazi üzerindeki İsrail binalarını genişleten bir mürettebatın ustabaşı oldu.

Bay Omar, küçük bir anlamda, kendi mezarını kazmak gibi bir şey, dedi. “Ama herkesin neyin yanlış olduğunu gördüğü ve yine de yaptığı bir zamanda yaşıyoruz. ”

(mtag101706)Kontrol Noktası

Şiddet genellikle ani ve kısadır. Ancak uyandırdığı dırdırcı dehşet de aynı derecede zayıflatıcı olabilir.

40 yaşındaki Nael al-Azza, Beytüllahim’deki evi ile Ramallah’taki işi arasında gidip gelirken geçmesi gereken İsrail kontrol noktasının peşinde.

Evde duvarların arkasında yaşıyor ve arka bahçede yemyeşil bir bitki ve sebze bahçesi yetiştiriyor. Ancak hiçbir şey onu işe giderken koruyamaz, Filistin itfaiye ve ambulans servisindeki yönetici pozisyonu bile.

Geçenlerde, kontrol noktasında bir askerin onu durdurduğunu, penceresini aşağı indirmesini istediğini ve silahı olup olmadığını sorduğunu söyledi. Hayır dedi. Bakmak için yolcu kapısını açtı, sonra sert bir şekilde kapadı.

İtiraz etmek istedi. Ama kendini durdurdu ve dedi ki: Askerlerle çok fazla çatışma Filistinlilerin vurulmasıyla sonuçlanıyor.

“Malımı ve kendime olan saygımı savunmak istiyorsam, bunun bir bedeli vardır,” dedi.

(mtag101702) Onun gidişi kuş uçuşu 14 millik bir yolculuk, ancak 33 millik bir rota, çünkü Filistinliler Kudüs’ün etrafında geniş bir döngüde iki şeritli dik dönüşlerden oluşan dolambaçlı bir yol boyunca yönlendiriliyor. Öyle olsa bile, bir saatten daha az sürer – ancak kontrol noktası nedeniyle genellikle iki veya üç sürer.

İsrailliler, kontrol noktasını kaçan saldırganları veya yasadışı silahları aramak ya da kargaşa durumunda Batı Şeria’yı ikiye bölmek için gerekli görüyor. Filistinliler buna bir askerin kaprisiyle kapatılabilen boğulma noktası diyor. Aynı zamanda bir sürtüşme noktasıdır, sürücüler ve askerler kendilerini diğerinin hedefi olarak hayal ederler.

Bay el-Azza, tembel tembel hareket ederek trafiği kan akışına benzetti. Bir arabayı aramak bir saatlik gecikme anlamına gelebilir. Askerler çok genç, dedi, “5.000 arabayı durdurmanın ağırlığını hissetmiyorlar. ”

Sadece gecikenleri düşünüyor. “Hareketinizi engellediklerinde ve işinizde başarısız olmanıza neden olduklarında, değerinizi ve anlamınızı kaybetmiş gibi hissediyorsunuz,” dedi.

(mtag101709) Nael al-Azza, Batı Şeria’da Beytüllahim’den Ramallah’a giden dolambaçlı yolda işe giderken trafikte oturuyor.

(mtag101709) Kredi. . . New York Times için Samar Hazboun

Her hafta birkaç gece, gecikmeler onu işte uyumaya ve üç çocuğuyla görüntülü görüşmelere razı olmaya zorluyor.

Hafta sonu gezilerinde, kontrol noktası ailesine farklı bir zarar verir.

“Çocuklarımın çatışma hakkında konuşmasını engellemeye çalışıyorum” dedi. Ama cevabım olmayan şeyleri görüyor ve deneyimliyorlar. Araba sürerken müziği açarız. Ama kontrol noktasına geldiğimizde kapatıyorum. Neden bilmiyorum Onları aynada göreceğim: Birdenbire dik oturuyorlar ve endişeli görünüyorlar – ta ki biz karşıya geçene ve müziği tekrar açana kadar. “

Bay al-Azza’nın kafasında sürekli ölümcül senaryolar dönüyor: Ya bir lastik patlarsa ya da motoru stop ederse? Ya anında yanıt vermek üzere eğitilmiş genç bir asker bunu bir tehdit olarak yanlış anladıysa?

“Bunu aklınızdan çıkarmak mümkün değil,” dedi. “Acıktığınızda, yemeği düşünürsünüz. ”

Kabarcıkta

İsrailli askerlerin nadiren görüldüğü Ramallah’ın zengin, ayrıcalıklı “balonunda” bile hiçbir Filistinli işgalin erişiminden yalıtılmış değil.

Sondos Mleitat’ın tanıdığı herkes bazı travmaların izlerini taşıyor. Kendi: İsrail tankları büyüdüğü Nablus’a girdiğinde 5 yaşında olan küçük kardeşiyle birlikte saklanıyor.

Karanlıkta, bütün kirpiklerini tek tek çıkardı dedi.

Bugün 30 yaşındaki Bayan Mleitat, Filistinlileri psikoterapistlerle buluşturan bir web sitesi işletiyor.

İnsanların devam eden yaralarıyla hesaplaşmak yerine, sosyal uygunlukta, dinde, Facebook ve Instagram beğenilerinden alınan onaylarda güvenlik aradıklarını söyledi. Ancak tüm bunların yalnızca işgalin boğucu etkilerini pekiştirdiğini söyledi.

“Bu tamamen kontrolle ilgili” dedi. “İnsanlar bir tür evcilleştirme veya evcilleştirme sürecinden geçiyor. Sadece ona teslim oluyorlar ve hiçbir şeyi değiştiremeyeceklerini düşünüyorlar. “

Amcası İsrail askerleri tarafından bir protesto sırasında öldürüldükten sonra, küçük kardeşinin “aynı yola girmesini önlemek için” 18 yaşında evliliğe itildiğini söyledi. ”

Ama sadece yerleşmeyi düşünerek yetişkinliğe ulaşan bir milletin, bağımsızlığa kavuşacak bir millet olmadığını söyledi.

“Bu balondan çıkacaklarını sanıyorlar ama değiller,” dedi.

Evsiz

Bay Sandouka, iyi bir ayda yaklaşık 1.800 dolar kazanıyor. Avukatın yıkım emrini bozabileceğini umuyordu. “Bize para cezası vereceklerini düşündüm,” dedi.

Sonra evden panikle başka bir telefon aldı: “Polis oradaydı, ailemi ağlattı. ”

Khalas yeter dedi. Onu kendisi yıkacaktı.

Pazartesi günü erken saatlerde oğulları, ödünç aldıkları bir matkapla sırayla hareket ettiler. Bir kumdan kaleyi yıkmak gibi neredeyse eğleniyor gibiydiler.

Bitirdiler, ruh halleri karardı. 15 yaşındaki Mousa, “Sanki kendimizi ateşe veriyoruz” dedi.

22 yaşındaki Muataz “Ülkeyi istiyorlar” dedi. “Hepimizin Kudüs’ü terk etmemizi istiyorlar. “

2020’de Doğu Kudüs’teki 119 Filistin evi, 79’u sahipleri tarafından yıkıldı.

Her şey enkaz haline geldiğinde, Bay Sandouka bir sigara yaktı ve yanarken üç etli parmağıyla tuttu. Pantolonu, ailesinin hayatının tozuyla kirlendi, enkazın üzerine çıktı, polise fotoğraf gönderdi ve seçeneklerini düşündü.

Batı Şeria’ya taşınmak ve Kudüs ikametgahını feda etmek düşünülemezdi. Kudüs’te başka bir yere taşınmak pahalıydı.

Bir arkadaş, geçici bir sığınak olarak birkaç boş oda teklif etti. Bay Sandouka’nın karısı kalıcılık talep etti.

“Ona bir ev almazsam, işte bu – herkesin kendi yoluna gidebileceğini söyledi,” dedi.

Gözlerini yokuş yukarı Eski Şehir’e çevirdi.

“Bu insanlar yavaş yavaş çalışıyor,” dedi. “Birini yiyen bir aslan gibi, sonra diğerini. Sonunda etrafındaki her şeyi yiyor. “